Lieve vrienden, familie en andere volgers van deze blog; we zijn weer in Nederland... In Nederland, met haar regeltjes, verstikkende orde en grijze luchten. Maar ook Nederland, met een bekende taal, oude kaas, vrienden en familie. We hebben het mooi gehad de afgelopen maanden, maar moeten nu weer beginnen aan "Het Echte Leven" (http://www.hetechteleven.nl). Dank voor het volgen van deze blog. Veel dank ook voor alle leuke reacties en berichten. Het was voor ons een plezier dit te maken, maar een nóg groter plezier te merken dat het door jullie gewaardeerd werd. Hieronder een verslag van de laatste paar dagen.
Hasta pronto, T&I
01-09 (Maceió)
Als minder bedeelde Braziliaanse kerel, heb je in principe twee opties: óf je wordt een fulltime beachboy, óf je wordt profvoetballer. Máár, hou je niet van het zand tussen je tenen en mis je ook nog eens het aangeboren balgevoel, dan kun je altijd nog voor een derde optie gaan. Je kunt immers altijd nog illegale taxichauffeur worden... Dan heb je wel wat concurrentie, maar dat zul je bij de eerste twee opties ook hebben. Kijk overigens wel uit voor politie. Daar kunnen wij sinds vanochtend over mee praten. Het kleine "Guarajuba" ligt vrij afgelegen. Er rijden niet veel bussen langs, dus kozen wij er voor om een klein busje aan te houden en deze ons naar Salvador te laten brengen. Dit zijn kleine aftandse busjes die letterlijk vol worden gepropt met mensen. De chauffeur blêrt uit de auto waar hij precies heengaat, wil je daar ook heen, dan stap je in. Beetje dat idee. Veel van die busjes zijn legaal, maar nog veel meer van die busjes zijn illegaal. Wij kwamen er achter in zo'n illegale rakker gestapt te zijn, toen deze van de bestuurder van een ander busje, na flink wat getoeter en boos geschreeuw, "de vinger" kreeg. Niet de in dit land zo gebruikelijke duim, ook niet de wijsvinger, maar die vinger daarnaast... Snapt u? Waarschijnlijk had deze legale amigo (NSB'er!) ook nog eens een telefoon bij zich, want nog geen 10 minuten later werd ons busje aangehouden door de politie. Iedereen moest het busje uit, kreeg netjes het betaalde geld terug van de chaffeur, die vervolgens met de politie mee moest naar het bureau. En die twee blonde backpackers? Ja, die moesten ook maar mee... De daarop volgende angstaanjagende vizioenen van het Braziliaanse celleven bleken gelukkig voor niets te zijn geweest. Gelukkig geloofde oom agent in onze onschuld, de vriendelijkheid zelve wilde de corrupte snor ons alleen maar bij de juiste bushalte afzetten en een bus voor ons aanhouden. Obrigadootjes! Eenmaal in Salvador aangekomen, de bus richting "Maceió" gepakt. Een ruim 9 uur durende rit, waarin deze twee tortelduifjes door een gebrek aan zitplaatsen niet naast elkaar konden zitten. Snik! En dus zat Tjeerd naast een hele grote slaperige neger, met een buitensporige interesse in Tjeerd´s schouder. En zat Irene naast een heerschap met een openstaand maagklepje. Die, als klap op de vuurpijl, ook nog eens de neiging had mee te zingen met de muziek die in de bus op stond. Gierput! U raadt het inmiddels al, de reis was weer vermoeiend. Om 9 uur vertrokken uit Guarajuba, om 23 uur aangekomen in Maceió. Maar u hoort ons niet klagen, wij genieten nog van iedere dag die rest!
02-09 (Maceió)
Mocht er maar één woord beschikbaar zijn om deze dag te beschrijven, zou dat ´lusteloos´ zijn. Vanochtend de lichamelijke startmotor kwijt, waardoor we te laat waren om naar het geplande strand buiten de stad te gaan. Dit naar het schijnt paradijselijke stukje aarde, ligt ruim een uur van Maceió af, is lastig te bereiken en was dus in onze lusteloze staat een no-go. Dan maar naar het stadstrand. Maar waar deze in Rio en Salvador prachtig waren, is het hier in Maceió letterlijk een puinhoop. Een goor algenstrand annex vuilnisbelt annex stadsriool. En dan ook nog eens van die vrolijke amigo´s die op je afkomen en vragen of je niet een stoel en parasol bij ze wil huren. Ja, leuk! Goed idee! Doe er ook maar een pilsje bij ook, het is immers al 11 uur! Gaan we hier lekker op een stoel tussen de lege blikjes cola genieten van de aangespoelde algen en de putlucht die uit het riool de zee in stroomt! Top! Maken we er een lekker dagje van! Pffff.... Nee, Maceió heeft het niet. Het is al net zo lusteloos als wij. Hopelijk geeft "Olinda" ons morgen wat meer energie...
03-09 (Olinda)
Reisdag... Eerst vanochtend bijna 3 uur gewacht op een bus richting "Recife". Na een lange busreis nog fijn een half uurtje in de metro gezeten en daarna met twee loodzware backpacks als twee acrobaten in een overvolle stadsbus richting "Olinda" gestaan. Lenigheid en een gevoel voor evenwicht is bij reizen vereist! Olinda trouwens, omdat dat stadje een stuk leuker en veiliger als buurman Recife schijnt te zijn. Lekker de hele dag alle mogelijke soorten transport ondergaan. De ergste en duurste dagen...
04-09 (Olinda)
Braziliaan: "Hola amigo, you want tour?"
Nederlander: "No, thanks..."
Braziliaan: "Tour for only one hour?"
Nederlander: "No, thanks amigo..."
Braziliaan: "I speak very good English"
Nederlander: "Me too, but thanks
Braziliaan: But not much money"
Nederlander: "Nohoooooooooo!!"
Heeft u ze geteld? Tja, net als de verkopers op het strand of de bedelende favela kids geven ook de zogenaamde "official tour guides" in de Braziliaanse toeristenplaatsen niet snel op. Pas na de vierde "no, obrigado" beginnen ze het afdruipen te overwegen. Bewonderenswaardig, maar vaak ook ontzettend irritant. Zoals ook in Olinda. Een toeristische stad, maar met significant meer guides dan toeristen. De enige remedie om geen pijn in de kaken van het "no" zeggen te krijgen, is om aan de arm van zo'n amigo het stadje maar rond te gaan. Dus in tegenstelling tot de kuddes rondbuikige Amerikanen of vrolijke spleetoogjes in andere toeristen plaatsen around the globe, deden wij het puur en alleen uit lijfsbehoud... Maar, het viel uiteindelijk enorm mee. Onze amigo had de pas er lekker in, sleepte ons maar langs 4 souvenirshops en wist ons wat interessante feiten over Olinda te vertellen. Een stad dat in de 19de eeuw behoorde tot Nederlands-Brazilië. Nadat onze VOC-helden in Indië de zilvervloot hadden overwonnen, kregen ze namelijk wat last van grootheidswaan en dachten ook Brazilië wel even over te nemen van de Iberische vrienden. Ze kwamen echter niet verder dan Salvador, maar het betekent wel dat het deel van Brazilië waar we nu zijn, namelijk het Noord-oosten, ooit in Nederlandse handen was. Na 25 jaar was het feest alleen alweer afgelopen. De lokale bevolking vond het niet zo tof dat wij kaaskoppen de hele flikkerse bende hier sloopten en in de fik staken, en sloten een alliantie met onze vijand Portugal en verjoegen de Nederlanders. Olinda is trouwens onder ons bestuur zo goed als volledig door ons afgefikt. Waarschijnlijk was er niets meer te halen... Anyway, weinig om als Nederlander trots op te zijn, hier in Olinda. Toch koesterde onze guide geen wrok richting Nederland. Maar misschien komt dat ook dat wíj hem moesten vertellen dat "the Dutch" uit "Holanda" kwamen... Was verder overigens wel een grappig menneke. Hij dacht dat Nederland niet alleen werd bevolkt door spierwitte mensen maar ook door pinguins en fokking ijsberen... Kortom, de beeldvorming over Nederland laat hier in Brazilië nogal te wensen over. Misschien moeten we ze met z'n allen nog maar eens een bezoekje komen brengen?
05-09 (Pipa)
Met een houten kop en een leren lap in de mond van de gisteren gedronken mega goedkope Caiperinha`s (70 euro cent voor een grote plastic beker sterke drank), vandaag richting "Pipa" vertrokken. Een klein strandplaatsje op ongeveer 1,5 uur van "Natal". Klein, schattig, bohemiaans en rustig, zo hadden wij Pipa ons voorgesteld. Maar wanneer je eenmaal in het plaatsje een "Ohhhh, wat leuk. Komen jullie ook uit Brabant?!" over een terras hoort schallen, valt dat beeld redelijk in duigen. Het stadje Pipa is retecommercieel, met irritante obers die je hun restaurant in proberen te lullen, en veel, heel veel Nederlanders. Zoals gezegd ligt Pipa op 1,5 uur van Natal, een populaire bestemming voor SBS6 kijkers op zoek naar een exotische vakantie. Wel even wennen hoor, al die landgenoten plotseling. Gelukkig valt het "Friet van Piet gehalte" hier in Pipa nog wel mee, en gaat ook "De Telegraaf" niet rond aan het strand, maar desondanks bezorgen al die Nederlanders je hier het gevoel al met één been in het kikkerlandje te staan...
06-09 (Pipa)
Nu mag het stadje enorm toeristisch zijn, op het strand merk je hier vreemd genoeg vrij weinig van. Geen eindelijk-een-mooie-dag-sinds-6-maanden-dus-gaan-we-naar-Scheveningen taferelen. Waar alle mensen naar toe zijn is ons een raadsel, maar zal ons daarnaast een zorg zijn. Een wit, uitgestrekt en bijna leeg strand, met in het water de ene na de andere springende dolfijn. Dit is waar je van droomt als je op maandagochtend weer verveeld achter je computer schuift. Wat een paradijs hier! Na een lekker dagje strand, aan het einde van de middag naar een strandfeestje gegaan. De zon gaat langzaam onder, je zit met je kont in het zand, te zippen aan een ijskoud biertje en je kijkt hoe de mensen om je heen de samba dansen en ze verderop in de schemering Capoeira oefenen. Met dit feestje heeft Irene dan ook de dag afgesloten. Tjeerd had echter nog energie voor wat meer samba en ging nog de hort op met wat andere backpackers. Ja, feesten kunnen ze wel hier.
07-09 (Pipa)
Pipa lag de zaterdagavond-roes nog uit te slapen, toen wij al in de zee lagen met op enkele meters diverse dolfijnen. Fantastisch om zo dicht bij die beesten te kunnen komen. En het feit dat er `s ochtends nagenoeg een andere mensen aanwezig zijn, maakt het feest compleet hier. Daarom dan ook besloten hier nog een dag langer te blijven en pas overmorgen naar Natal af te reizen.
08-09 (Pipa)
Brazilianen grijpen doorgaans iedere scheet aan om een feestje te kunnen bouwen. Vreemd genoeg werd gisteren de nationale onafhankelijkheidsdag, hier in Pipa in ieder geval, niet gevierd. In de plaats van voor een sambafeestje, was het stadje vandaag uitgelopen voor één of andere politieke manifestatie. Eentje die in het teken stond van de binnenkort plaats te vinden gemeenteraadverkiezingen. En het lijkt er op dat iedere malloot zich hiervoor verkiesbaar stelt. Logisch ook. In corrupt Brazilië is een zetel in de gemeenteraad een prima alibi om bakken met overheids- en burger geld in de eigen zakken te laten glijden. Paar jaartjes in de gemeenteraad, is op z'n minst een nieuwe Mercedes. Daarom zijn er zelfs in de kleinste boerengehuchten Amerikaans aandoende verkiezingscampagnes. Overal posters of andersoortige afbeeldingen van de kandidaten, campagneliederen die door de straten schallen en arme Braziliaanse mannen die met 2 gekregen flessen "Cachaca" (http://en.wikipedia.org/wiki/Cachaca) door de straten waggelen. Opdat hij en z'n hele familie graag even op kandidaat 14440 willen stemmen... Kortom, bizarre taferelen. Nog even kort over vandaag. Niets, hier in het noorden van Brazilië is zo onvoorspelbaar als het weer. Gekscherend zijn hier vier seizoenen op één dag mogelijk. Gewoon niet tijdens het eerste de beste buitje op het strand huilend naar huis lopen dus. Het zonnetje kan er immers binnen 10 minuten weer zijn. Met die bikkel mentaliteit vandaag dus de hele dag op die bal met lava gewacht. Tevergeefs helaas. Maar ach, zelfs de bewolkte dagen hier in Pipa zijn van betere kwaliteit dan die in Utrecht. Met onze hoofden al half in Nederland, een troostende gedachte.
09-09 (Natal)
Natal ligt vlakbij Pipa, dus vandaag heerlijk rustig aan gedaan. Op het gemak ontbeten, afscheid genomen van onze dolfijn vrienden en aan het einde van de middag op de bus richting Natal gestapt. In Natal troffen we tegen onze verwachting in, niet een overvolle toeristische boulevard aan. We hebben zelfs enige tijd moeten zoeken naar de Bierstrasse. Uiteindelijk aldaar ons voor 2 gratis Caiperinha's een restaurant in laten lullen, om zo onze heimwee naar Pipa te kunnen verdrinken.
10-09 (Natal)
Bij onze entree in Brazilië, zo'n 1,5 maand geleden, heeft een knuppel van een douanier ons om de één of andere renden niet het reguliere 90-dagen visum, maar een 40-dagen visum gegeven. Daar hebben wij toentertijd eigenlijk nauwelijks notie aan gegeven, maar aangezien inmiddels deze 40 dagen er al een paar dagen opzitten, en we dus illegaal in het land verblijven, besloten we vandaag maar eens te kijken of er niet wat te regelen viel. Irene kort rokje aan, Tjeerd wat extra flappen mee. Stempeltje voor een dag of 10 moet wel lukken, dachten wij in al onze naiviteit. Dus wij op naar de "policia federal", die hier dit soort dingen regelen. Om na 2,5 uur wachten met een "kom over 2 dagen maar terug, wellicht dat ik dan wat voor jullie kan regelen...", snel weer buiten te staan. En oh ja, voor onze illegale status betalen wij een boete van 8 reals per dag. Dat is een eurootje of 3. Zonde van het geld, maar voor ons geen reden nog langer in Natal te blijven. Die boete, die betalen we wel op het vliegveld straks... En als we het land niet uit mogen, ook prima. Wij weten nog wel wat fijne plekjes hier in Brazilië. Natal hoort daar echter niet bij. Een skyline van oerlelijke hotels, ongetwijfeld bevolkt door corpulente all-inclusive debielen en op het strand heel veel wind. Windkrachtje 6, op z'n minst... En nu is het niet fair een stad af te rekenen op het feit dat hier veel wind staat. Maar wij houden er simpelweg niet van gezandstraalt te worden op het strand. Misschien goed voor je huid, maar slecht voor je humeur....
11-09 (Fortaleza)
Vandaag na een 8 uur durende reis Natal ingeruild voor "Fortaleza". En vergelijk dat met "Blanes" inruilen voor "Lloret de Mar". Het is hier allemaal van grootschaliger. Maar waar in Lloret en Blanes de plaatsen worden bevolkt door stomdronken adolescenten uit de provincie, is het hier vooral "de dikke Duitser" die de klok slaat. Lopend over een lichtgevende boulevard en etend in grote vreetschuren met een menukaart die inwisselbaar is voor ieder land. Schnitzel met citroentje, dat werk. Fortaleza is bovendien het "Phuket" van Brazilië. Oftewel, een (kinder)porno paradijs voor oude corpulente Europese mannen, die hier met hun euroos hun zieke geesten komen botvieren op vaak veel te jonge favelakids. Treurig worden wij hiervan. Net als van het feit dat we met Fortaleza na ruim 4 maanden onze eindbestemming hebben bereikt. Er staat overmorgen nog wel een klein uitstapje gepland, maar dat kan niet voorkomen dat een zware vorm van melancholie zich al meester van ons maakt...
12-09 (Fortaleza)
Zuid-Amerika is een continent vol spookverhalen. Guerilla, geweld, ontvoeringen en reizigers die eigenlijk allemaal wel eens iets in die richting hebben meegemaakt. Wij leken die dans gelukkig grotendeels te ontspringen. Leken, inderdaad. Want op ongeveer een week voor vertrek werden wij vandaag met een geweldadige overval geconfronteerd. Een mislukte weliswaar, maar toch... Even kort een reconstructie. Rond een uur of 8 `s avonds liepen wij van ons hotel richting de boulevard om aldaar wat te eten en te drinken. De weg waar langs wij liepen is één van de verkeersaderen van Fortaleza, waar op dat moment weinig verkeer was, maar toch, het was geen stil steegje. Op de stoep waarop wij liepen zat een ongure gast met een leeg glazen flesje tegen diezelfde stoep aan te tikken. Wij zagen hem wel zitten, maar hadden nooit verwacht dat hij, toen we hem op 1,5 meter genaderd waren, het flesje kapot zou slaan en er steekbewegingen richting Tjeerd mee zou maken. Op zo'n moment slaat je hart 3 keer over en reageer je puur instinctief. Bij Tjeerd resulteerde dit in een aktue van Jackie Chan-achtige allure; de steekbewegingen ontwijken, op de grond vallen en de klootzak een flinke trap in zijn mannelijkheid geven. Irene speelde in de tussentijd voor gillende keukenmeid, wat de nodige omstanders alarmeerde. Hulp kwam dan ook snel toegesneld en onze aanvaller vluchtte. Er volgde nog een korte achtervolging, maar helaas kreeg niemand hem meer te pakken. Helaas, want waarschijnlijk heeft hij het diezelfde avond nog bij iemand anders geprobeerd. Wij zijn, afgezien van wat schavingen, gelukkig ongedeerd. De schrik en de gedachte aan hoe erg dit had kunnen aflopen, zorgden voor een shock bij ons allebei. We konden elkaar alleen maar een beetje stomgeslagen aankijken. Een week voordat je naar huis gaat, het zal je maar overkomen...
13-09 (Jericoacoara)
Allebei vrij matig geslapen na het gebeuren van gisteren. In bed haal je steeds weer de situatie voor je en hoor je steeds dat glas weer breken op de stoeptegels. Gelukkig hadden we al eerder gepland om vandaag het verschrikkelijke Fortaleza te verlaten. Zo'n 6 uur van Fortaleza ligt namelijk "Jericoacoara", een plaatsje met een onmogelijke naam (spreek uit als Zjeerie-kwau-kwau-raa, of kortweg Jeri...), maar met een grote bekendheid onder surfers, hippies en backpackers. Een plaatsje bovendien, waar je enkel met een 4-wheel-drive truck kunt komen, aangezien het temidden van één groot duinlandschap ligt. Jeri is te vergelijken met Pipa. Het is alleen wat ruimer en aan stenen en/of asvalt doen ze hier niet. Alle straten zijn hier van zand. Alsof je in een grote zandbak met huisjes lopt. Na de nare ervaring in Fortaleza voelt dit plaatje echt aan als een kuuroord.
14-09 (Jericoacoara)
Gisteren heeft de paradijselijke sfeer van Jeri ons bevangen. De avond doorgebracht op het strand, bij de diverse Caiperinha stentjes. Met muziek op de achtergrond en een warm wind door je haar, kun je niet anders dan wat danspasjes maken op het zand. Vandaag dezelfde plaats bij daglicht gezien. Iets dat het niet minder fabelachtig maakte. Al wordt de zee hier voornamelijk bevolkt door kite- en windsurfers, en niet door dolfijnen, het is hier prachtig! De gele duinen die overgaan in grijze stranden, met rotsen die door de wind allemaal in dezelfde richting staan. Vrijwel de hele dag hebben we langs de kust gewandeld. Zon op de bol, wind door het haar en samen alleen op de wereld...
15-09 (Jericoacoara)
Een reis terug in de tijd.... Zo voelde het een beetje, toen wij vanmiddag in een "sandbuggy" de schitterende duinen van Jericoacoara over scheurden. Eerder hebben we zoiets dergelijks immers ook al in Peru gedaan. Helaas was het geen echte reis terug in de tijd. We zouden wel willen, maar daarvoor moet je echt "Barabas" heten. Wel een heerlijke dag gehad vandaag. Met de buggy de magische omgeving hier verkent en bij twee prachtig blauwe lagunes van de zon en van het moment genoten. In een hangmat boven een lagune, midden in een magisch duinlandschap, de zoveelste benadering van het paradijs. Zo hoort 't leven te zijn...
16-09 (Jericoacoara)
Na 4 dagen in Jeri hebben we al de nodige vaste rituele ontwikkeld. `S ochtends willen we graag een eitje bij het ontbijt om met goed gevulde maagjes ons favoriete stekje op het strand op te zoeken. Een plek die alleen tot een uur of 2 bereikbaar is, want tegen die tijd is het `s ochtends immense strand volledig door de zee opgeslokt. Vanaf ons plekje kun je genieten van alle capriolen die de kitesurfers maken. Daarnaast kun je je als een klein kind vermaken in de zee. Het is hier net één groot golfslagbad! Ja, Jeri bevalt ons wel. Na ons op het strand vermaakt te hebben, keren we terug naar het hostel. Alwaar we onder het genot van een lekker pilske een kaartje leggen, chillen in de hangmat en op een immense duin van de zonsondergang boven zee genieten. Mooi leven hier, hoor...
17-09 (Jericoacoara)
In Jeri wordt het straatbeeld bepaalt door lachende hippies, surfers en ander langharig tuig, is het populairste kapsel dan ook de dreadlock en slentert `s avonds iedereen relaxed op slippertjes door de zandstraten alwaar de hippies hun "arts & crafts" verkopen. Eigenlijk leven we op dit moment in een wereld waar de bloemenkinderen van de jaren '70 van droomden. Het is hier één grote commune. Love, peace, happiness en twee vingers in de lucht. Peace!
18-08 (Jericoacoara)
De laatste dag in het relaxte Jericoacoara vanzelfsprekend doorgebracht op het strand. Gek om te beseffen dat veel dingen die je doet, je voor de laatste keer aan het doen bent. Tevens is het raar, om een plek die in korte tijd zo vertrouwd is geraakt te moeten verlaten met de gedachte dat je er hoogst waarschijnlijk de rest van je leven nooit maar terug gaat komen. Iets wat bij reizen hoort, maar een vreemd soort iets blijft... De dag afgesloten met een uitgebreid etentje en wat Caiperinha's op het strand. Momenten waar je met elkaar nog eens de reis evalueert. Hoogtepunten opnieuw tot leven brengt en eigenlijk alleen maar kan concluderen dat we een fantastische tijd hebben gehad, en alles hebben gedaan wat we hebben willen doen. Niets hebben we gelaten, waardoor we enorm voldaan straks terug naar Nederland kunnen gaan. Terug naar het vreemde edoch vertrouwde Nederland.
19-09 (Fortaleza)
Waren we niet vanuit Fortaleza terug naar Amsterdam gevlogen, hadden we vanzelfsprekend die stad nooit meer bezocht. Maar helaas moesten we vandaag dus weer terug naar de stad waar we zulke nare ervaringen hadden. Laat op de middag dus pas vanuit Jericoacoara vertrokken, zodat we zo min mogelijk tijd in Fortaleza hoefden door te brengen. Eenmaal in het hotel, geen zin om de straat over te gaan en dus maar een pizzakoerier laten komen. Veilig binnen de muren van het hotel, ons laatste Zuidamerikaanse avondmaal genuttigd.
20-09 (Fortaleza)
Herinnert u zich het verhaal over ons Braziliaanse visum nog? Dat we illegaal in het land verblijven en een boete op het vliegveld moesten betalen? Okay. Vandaag op het vliegveld de nodige flappen uit de muur getrokken om de boete bij de "polica federal" te betalen. En aldaar kregen we als afscheidcadeau nog een knap staaltje Zuid-Amerikaanse logica om de oren. Die boete, die uitkwam op ongeveer 100 euro, hoefden we niet per direct te betalen, maar we kregen een stempel in ons paspoort en bij ons volgende bezoek aan Brazilië moeten we dan die boete betalen... Snapt u het? Hoe dan ook, de gepinde flappen goed besteed in de dutyfree shops en op het vliegtuig gestapt. Via de Kaapverdische eilanden, vliegen we terug naar Amsterdam. Allebei hebben we totaal geen zin om weer terug naar Nederland te gaan. Daarvoor hebben we het te mooi gehad, deze 5 maanden.
21-09 (Nederland)
Veilig en gezond aangekomen in Nederland! Op Schiphol kregen we van onze familie een warm onthaal én het gevraagde spandoek! Logische vragen als "wat vonden jullie het mooist" en "wat was jullie favoriete dit-en-dat" vliegen ons nu al om de oren. Paaseiland, de Inca trail, Galapagos, Uyuni, Buenos Aires zijn een aantal (onvergelijkbare) hoogtepunten van onze trip. Maar ook die ene kamer, verlicht door dat ene kale peertje aan het plafond of dat vreselijke stuk straat met die dramatische achtergrond of dat prachtige groene Andes-dorp in het voorbijgaan waargenomen vanuit een bus. Als u zou vragen naar die ene reisbestemming waarvan wij zouden zeggen: "Ga daar heen-en je zult er bereisd van terugkomen", als u zou willen weten waar ons El Dorado lag, dan zouden wij zeggen dat het die plek was die alom bekend staat onder reizigers: het midden van nergens. Twijfel dus niet en ga daar naar toe!
)