Bananen republiek Bolivia...

Lieve trouwe volgers, de afgelopen weken kregen we met enige regelmaat verschrikte mailtje met de vraag of er nog leven was aan deze kant van de oceaan. Geen paniek, de FARC heeft ons nog steeds niet te pakken! Desondanks heeft dit verslag inderdaad langer geduurd dat jullie gewend zijn van ons. Waarvoor excuus. Tevens voor de lengte van onderstaand epistel. Print dit verslag dan ook uit en lees het lekker in de trein, stiekem op het werk, tijdens het eten of voor mijn part op de toilet. Have fun! 
 
29-05 (Puno, Peru & Copacabana, Bolivia)

Inmiddels begint het hier veeeeeeeel te veeeeeel op scouting te lijken. De douche was vanochtend weer met geen mogelijkheid warm te krijgen en dus moesten we het wederom met een Marrokaanse douche doen. Spuitje deo dus....  Vandaag was het ons plan om Peru te gaan verlaten. Na een emotioneel afscheid van Gilda en Alfonso, vertrokken naar Copacabana in Bolivia. Een reis, inclusief grensovergang dus. En zoals jullie inmiddels weten, is dat altijd lachen in dit soort landen... Ook dit keer weer. Net voor de grens met Bolivia werden we de bus uitgezet om in een piepklein kantoortje een stempel te halen. Vervolgens moesten we een metertje of 10 lopen naar het tweede kantoortje om deze stempel te laten controleren op echtheid en vervolgens een stempel ter goedkeuring te krijgen. Na ook nog een derde stempel van onze Boliviaanse vrienden te hebben gekregen, vertrokken we in een klein busje (onze oorspronkelijke bus mocht de grens niet over...), richting eindbestemming. Copacabana bleek een alleraardigst hippie plaatsje. Stukken beter dan Puno. Helaas kreeg Tjeerd ´s avonds plots een hevige aanval van koorts, waardoor we het grootste gedeelte van middag en avond in hotelkamer hebben doorgebracht. Balen.
 
30-05 (Isla del Sol)

Je hoopt erop, je wenst je de tering, je hebt er al meermaals over gedroomd... een warme douche! Des te harder kwam het vanochtend dan ook aan dat er ook deze keer geen warm water uit de douche kwam! Dikke vette pech. Wederom dus de deo douche genomen... Het goede nieuws is wel dat Tjeerd weer het mannetje is, en de plannen om vandaag naar Isla del Sol (een eiland in het Titicacameer) te gaan dus niet in het spreekwoordelijk water vallen. Eenmaal met de boot op dat eiland aangekomen, kwamen we in een plaatsje waar de tijd minstens 200 jaar heeft stil gestaan. Mensen vervoeren alles per ezel en hebben geen water en elektriciteit. Op het eiland zelf hadden we prachtige uitzichten op besneeuwde bergtoppen, schitterende baaien en een onwerkelijke sprookjesachtige stilte. De takjes onder je voeten kon je horen knappen, zo stil was het. Lastig dus om een plek te vinden waar we onze hongerige maagjes konden vullen. Zowel bij lunch als bij het avondeten zijn we dus beland bij een lokale familie. Eten wat de pot schaft dus... En dat is geen pretje in Bolivia, kan ik u vertellen... 
 
31-05 (La Paz)

Ik weet dat er in Afrika verschrikkelijk veel ellende is, dat in sommige landen je de kogels om de oren vliegen, en men in WO2 bloembollen at. Maar ondanks dit alles is voor onze patatgeneratie een warme douche van levensbelang. Met aan hondsdolheid grenzende vreugde namen wij vanmiddag dan ook onze langverwachte warme douche in ons hotel te La Paz. Voordat ik verzand in een epistel over vastgekoekt lichaamsvocht, even een korte terugblik op het pre-douche gedeelte van deze dag. Want wie kan zeggen vanuit bed een prachtige zonsopgang te hebben gezien? Wij, zeiden de twee gekken! Vanuit de vette lappen de zon vanochtend boven het Titicacameer zien opkomen en prachtig van kleur zien veranderen. Vervolgens ontbeten en de stilste plek op aarde verlaten met het bootje richting Copacabana. Want daar stond de bus richting La Paz op ons te wachten. De busreis richting de hoogst gelegen hoofdstad ter wereld verliep vrijwel geruisloos. Of het moet zijn geweest dat alle passagiers halverwege de rit plots naar een bootje werden gedirigeerd, de bus op een andere boot werd gereden, en we tezamen naar de overkant vaarden. Kan allemaal hier... Wij staan inmiddels nergens meer van te kijken. Ook niet meer van het feit dat ieder restaurant een kaart heeft met minstens 80 gerechten, maar er daar maar maximaal 5 van in huis heeft. Ooit een Italiaans restaurant gezien met diverse Chinese gerechten op de kaart? Kom eens naar bananen republiek Bolivia, zou ik zeggen. Peru, of voor mijn part Ecuador mag ook hoor.. Bestellen in een restaurant lijkt hier vaak op een spelletje "ra, ra, ra wat ik vandaag in mijn koelkastje heb...". Vandaag ook weer een kaart waar zelfs de grote Mulisch van zou zeggen: "Waarde Indiaan, dit mag best wat bondiger!", maar waar na het nodige raen enkel spaghetti van vooradig bleek. Maar nogmaals, wij staan nergens meer van te kijken. Met die houding gaan we morgen dan ook La Paz gek maken. Maar eerst maar eens lekker aan elkaar snuffelen vanavond. Want wat is het lekker om schoon te zijn!!!
 
01-06 (La Paz)

Vanochtend met een glimlach wakker geworden, wetende dat er wederom een warme douche op ons stond te wachten. Wat een luxe! Vandaag stond in het teken van La Paz verkennen en een jungletour boeken. Het eerste kon naar een wandeling van een uur of 2 verveeld van het lijstje afgestreept worden. Tot nu toe moet dit continent het niet van haar grote steden hebben... Op zoek naar een jungletour dus! Helaas kwamen we er achter dat alle vluchten naar Rurre (van waaruit we de Jungle in gaan), om onbekende redenen geannuleerd zijn. Is totaal normaal hier. Maar voor ons om gek van te worden! Tijd dus om een alternatieve planning te maken, want om nou een week in La Paz te blijven lijkt ons niks.
 
02-06 (La Paz)

De scrabble fanaten onder u, hadden het vast al ontdekt: van La Paz, kun je La Zap maken! En zappen is iets wat we vandaag met de nodige regelmaat hebben gedaan. Deels uit verveling, deels uit liefhebberij, hebben we deze dat 4 films bekeken op de voor ons doen luxe hotelkamer. En even tussen u en mij, Irene heeft gehuild bij "Big Daddy". Misschien omdat ze haar eigen Big Daddy zo mist? Maar goed, wat hebben we naast de films nog meer ondernomen vandaag? Nou, eigenlijk bizar weinig. We zijn het non-bruisende La Paz nog ingeweest, onder andere op zoek naar een nieuwe reisstekker. Met als resultaat een nul op rekwest. Verder hebben we een hernieuwde planning voor onze trip door Bolivia moeten maken. Daarbij kwamen we er achter dat er helaas geen enkele andere mogelijkheid is om zo nu en dan een nachtbus te nemen. Als u zou weten hoe de wegen en bussen er hier in Bolivia aan toe zijn, zou uw medelijden groot zijn... Om dit stuk toch nog met een vrolijke noot te eindigen, nog een tweetal leuke wist-je-datjes over La Paz: wist u bijvoorbeeld dat oversteken in het hektische La Paz vrijwel gelijk staat aan zelfmoord? En er daarom door de staat een aantal debielen in zebrapakken rondlopen, ter promotie van het zebrapad? Of wist u dat als je hier een ijsje wilt scoren, je 3 loketten en minstens zoveel stempeltjes verder bent, alvorens het ijs eindelijk je tond streelt? Ik vraag u, zijn zij nou zo gek, of zijn wij nou zo slim?!?
 
03-06 (Oruru)

U kent Don Roberto ongetwijfeld... Bron van inspiratie voor bijvoorbeeld Jamie Oliver en huisvriend van o.a. Bill Clinton, Michael Gorbatsjov en Nelson Mandela. Sterrenkok in Bolivia en ver daarbuiten. Deze wereldster heeft (volgens Lonely Planet) gekookt voor de groten der aarde, en bon vivants als wij zijn waren wij uiteraard razend benieuwd naar de kookkunsten van "The Don" in zijn restaurant "Nayjama". Want wat "De Librije" voor Zwolle is, is "Nayjama" voor Oruru. Dachten we... Want wat troffen we daar aan? Een dronken ober die ons in een jaren 60 inrichting ons "voedsel" serveerde, waar de honden nog geen brood van lusten. Vis zo droog, dat je je afvroeg of de Inca´s het wellicht nog gevangen hadden. "Nayjama", vergane glorie ten top. Gordon, Heman, kom als de sodemieter naar Oruru en schop Don Roberto achter z´n kachel vandaan! Mafkees! Daar dit echter geen artikel voor "Lekker" is, en al helemaal geen Michelin recensie, nog even kort een ander punt over deze dag. Vanochtend in La Paz onder andere een jungle/pampas tour geboekt. Over een ruime week hangen Tarzan en Jane dus in de lianen. Kan niet wachten!
 
04-06 (Oruru & Potosi)

De planning was om vandaag om een uurtje of 8.00 de bus te nemen richting Potosi. De realiteit was echter dat we dankzij "blokkades" (waarover later meer) pas rond een uurtje of 13.00 de saaiste stad van Bolivia konden verlaten. Dat werd dus een aantal uur aan den kont krabben op het busstation, todat we eindelijk de bus in konden... De tocht richting de hoogst gelegen stad ter wereld (check!), verliep zonder bijzonderheden. Totdat we Potosi naderden... Toen kwamen we er achter dat de blokkades van eerder deze dag, blokkades van vrachtwagenchauffeurs bleken te zijn en zich nog steeds ophielden rond Potosi. Deze amigo´s hadden blijkbaar de vlam in de pijp gedoofd en Potosi geblokkeerd voor ander verkeer. Waarom? Geen idee. Kan een geldkwestie zijn, maar die dudes kunnen net zo goed staken omdat ´t plaatselijke bezinestation besloten heeft het broodje bal met mayo in prijs verhogen. Stelletje gekken hiero. Staken en demonstreren vinden ze sowieso heel cool hier. Vanmiddag nog een op het oog onschuldig groepje Bolivia mensjes een dynamietstaaf tegen het stadhuis zien leggen. BOEM!! En niemand die op of om kijkt... Ook Oom Agent niet. Want demonstreren is hier net zo normaal als kip & rijst. Gekschererend gaat dan ook het verhaal dat ze hier op vrijdag demonstreren omdat het nog geen weekend is, en vervolgens maandag weer de straat op gaan omdat het weekend alweer voorbij is... Pfffffff.
 
05-06 (Potosi)

Jiha! We hebben onze eigen prive dorm! Vier eenpersoonsbedden, beschikbaar voor ons tweeen... Ideaal zou je zeggen, ware het niet dat een warm lichaam naast je, in het ijskoude Potosi geen overbodige luxe is. Maar genoeg over onze slaapcondities. We hebben tot nu toe elke nacht een bed gehad. Daarnaast gaan we iedere avond uit eten en doen we de ene excursie na de andere. Kortom, we hebben het goed. Zo is ons vandaag wel weer even heel erg duidelijk geworden. Potosi is namelijk bekend om haar mijnen. En bijbehorende verschrikkelijke werkomstandigheden.Toeristen willen dat natuurlijk dolgraag zien, dus wordt hier door de Boliviaan keurig op ingespeeld. Achter onze ruggen om kan het echter niet anders zijn dat ze ons voor gek verklaren. Maar ja, dat heb je pas door als je er bent geweest. Want geweest zijn we er! Check in the box, maar NOOIT MEER! Naar adem snakkend, nog nooit zo blij geweest weer daglicht te zien en dit verhaal nog te kunnen schrijven. Na in de nodige werkkleding te zijn gehesen, werden we vanmiddag naar een dorpje gereden om kadootjes voor de mijnwerkers te kopen. Op visite bij de mijnwerkers.... Met in plaats van het flesje wijn, 2 dynamietstaven, een zak cocabladeren en een fles soda (op vrijdag was dit een fles 96% alcohol geweest, vrijdagmiddag borrel kennen zie hier namelijk ook...). Door ons door de meest onmogelijk kleine schachten te wurmen, langs 300 meter diepe kuilen te lopen en opzij te springen voor treintjes vol gesteente, kom je dan eindelijk aan bij de mijnwerkers om je kadootjes af te leveren. Tegen die tijd kun je echter nauwelijks meer ademen omdat de cyanide en asbest zich van de muren naar je longen hebben verplaatst en je opeens een spontane claustrofobie hebt ontwikkeld. Terwijl jezelf het gevoel hebt dat er minstens 10 jaar van je leven hebt verspèeld, staan de mijnwerkers netjes te poseren voor de foto´s. Ze lachen zelfs... Terwijl ze toch eigenlijk bar weinig te lachten hebben. Op 10 jarige leeftijd beginnen jongetjes hier al te werken in de mijn. Ja, super illigaal, maar niemand die het checkt. Hoogst waarschijnlijk heb je je papa dan al de laatste 10 jaar de boel bij elkaar horen hoesten. En kun je tegen de tijd dat hij 40 is, z´n begrafenis gaan regelen. Want oud worden in de mijnen, zit er niet in. Volgens de traditie treed je zo rond je 12de in je vaders voetsporen. Verzekerd van een leven onder de grond, met de hele dag een wang vol cocabladeren, geen tanden, verzekerd van longkanker en om dit te vieren altijd een fles 96% alcohol bij de hand... Op naar de 40! Om het feest compleet te maken, komen er iedere dag groepen gringo´s langs om dit hele spektakel te fotograferen. Als gringo wordt je tijdens zo´n trip niet alleen met de neus op de feiten gedrukt (jeetje, wat hebben we een goed leven!), je voelt het de volgende dag nog steeds in je longen. Het teert na en geeft letterlijk en figuurlijk een vieze nasmaak...

06-06 (Potosi & Uyuni)

"Asfalteren" heeft de laatste 50 jaar niet op de to-do-list van de Boliviaan gestaan. En zodoende hebben wij vandaag tijdens de busrit naar Uyuni 6 uur lang kennis mogen maken met de Boliviaanse weg in haar ruwste vorm. Gevalletje beurse bips dus... Misschien is het ook wel even leuk te vertellen over de staat van de gemiddelde Boliviaanse bus. Over het algemeen zijn dit namelijk uitgebouwde hippie bussen, type woodstock 67, red ie het of red ie het niet... Tijdens een busreis van pakweg 6 uur, wordt er een klein kwartiertje ingeruimd voor een sanitaire stop. Waardoor je weer een groot risico loopt de overige 5 uur en drie kwartier de geuren te ruiken van of incontinente Bolivia opa´s of de bemeste luiers van Bolivia baby´s. Of allebei. Dat laatste was vanmiddag overigens ons lot tijdens de busrit naar Uyuni. Het ijs en ijskoude Uyuni. Op het moment van schrijven liggen uw 2 favoriete avonturiers in een slaapzak onder 4 dikke lappen. Vrieskou in juni. Zei iemand iets over Global Warming?!

07-06 (Salar de Uyuni)

Kent u de toverbal nog? Mierzoet en bij iedere lik veranderde deze van kleur. Iets soortgelijks maakten wij vandaag mee tijdens de eerste dag van onze 3-daagse trip rondom de zoutvlakten van Salar. Warm ingepakt in allerhande lamakledij (jaja, de plaatselijke middenstand heeft een goede aan deze 2 koukleumen), namen wij vanochtend plaats in onze jeep die ons de komende dagen gaat vervoeren. De jeep bevat naast 5 andere personen, tevens de nodige kilo´s lamavlees waar we de komende dagen van gaan genieten. Onze chauffeur (tevens non-engelstalige guide, monteur en kok) bracht ons al snel naar de beroemde zoutvlakten van Salar. Immens droge, ijskoude en verlaten witte vlaktes (http://en.wikipedia.org/wiki/Salar_de_Uyuni). Een maanlandschap, zoals je je dat voorsteld als je nog nooit op de maan bent geweest. Het nationaal park met metershoge cactussen gaf bovendien prachtige uitzichten. Het contrast van de groenbruine cactussen met de parelwitte zoutvlakten gaf het geheel een Salvador Dali-achtig effect. De tocht vanaf het nationaal park richting hostel was weer van toverbalachtige schoonheid. Om het kwartier veranderde het landschap 180 graden. Alsof we in een dia-show reden. De zoutvlakten gingen over in woestijn, wat weer overging in een steppe, die na korte tijd weer veranderde in een rotsachtig landschap. Snapt u de vergelijking met de toverbal nog? Zo nee, neem dan maar aan dat het heel bijzonder was. Bijna net zo bijzonder is onze slaapplek van vanacht. In het midden van nergens, slapen we in een hotel dat van binnen bijna geheel uit zout bestaat. Dat betekent slapen op een zoutblok, zout als vloerbedekking en morgenochtend zeker en vast een droge strot. Als we niet doodgevroren zijn tenminste...

08-06 (Salar de Uyuni)

Hulde, we zijn niet doodgevroren! De kou viel ons eigenlijk heel erg mee. Na zoveel gruwelverhalen gehoord te hebben over nachten ver onder het vriespunt, zijn we nu wel een beetje bang geworden voor de tweede nacht. We weten namelijk dat deze accomodatie minder luxe zal zijn, dus we bereiden ons voor op het allerergste. Maar dat is voor latere zorg. In de jeep is de temperatuur namelijk prima. En de uitzichten weer fantastisch! Eerst de arbol gezien, toen naast een bevroren lagune gelunched en weer de nodige flamingo´s gezien. Niet zo roze als die op de Galapagos eilanden, maar wel weer in een sprookjesachtige setting. Wat die beesten echter in die vrieskou doen, is ons een raadsel. Dan hebben die soortgenoten op de Galapagos het toch echt beter bekeken. Dit alles was weer fabelachtig mooi. Maar het mooiste van de dag was bewaard voor het laatst. De Lagune Colorado. Daar stond je dat opeens oog in oog met een National Geographic cover. Werkelijk adembenemend! Iets minder adembenemend was het hotel waar we de reis uiteindelijk eindigden. Maar goed, we raken inmiddels wel gewend aan omgebouwde schuren... De avond overigens wel prima doorgekomen met de fles rum van onze Engelse vrinden Duncan en Nina. Daardoor van binnen lekker verwarmd, de gehele inhoud van onze rugzak aangetrokken en in de slaapzak gedoken. Brrrrrr.

09-06 (Salar de Uyuni & La Paz)

Ik kan nu gaan verhalen over het feit dat we op de laatste dag van onze tour om 5.00 uur in de vrieskou naar kolkend lava, geizers en hotsprings hebben staan kijken. Of ik kan gaan schrijven dat "laguna verde" (verde=groen) in werkelijkheid blauw was, maar daardoor niet minder prachtig. Ook zou ik eventueel kunnen vertellen over het feit dat blokkades (daar zijn ze weer....) er voor zorgden dat onze trein richtig La Paz niet kon rijden waardoor we een nachtbus moesten pakken. Maar nee, dit alles zou de aandacht afleiden van waar het werkelijk om draaide vandaag. Katwijk´s fines Dirkie Kuyt en een magistrale Giovanni van Bronckhorst namen onze jongens bij de hand, en leidde Oranje op fantastische wijze met 3-0 langs die vervelde spaghettivreterss. Ciao pizzakoeriertjes! Oranjegekte in Bolivia Het moet niet veel gekker worden. We worden KAMPIOEN!!    

"Leuk verhaal hoor, maar waar zijn in hemelsnaam de foto´s?", hoor ik u denken. Nou, u moet weten dat het internet in Bolivia traag als dikke poep is, en foto´s uploaden dus vrijwel onmogelijk is. Het volgende bericht zal hoogstwaarschijnlijk vanuit Chili komen, waar we hopelijk ook de nodige plaatjes voor jullie kunnen plaatsen. Hopend op jullie begrip groeten wij jullie met alle mogelijke liefde.

X